poprzeczka obsesji

Unosi wzlatuje się nade mną 

pierwszy prawdziwy na granicy

mężczyzna splamiony

prawie mąż przepadnięty 

drugi mnie utwierdził że za nisko

trzeci tysiące monet wydał 

żebym krzyczała fuckin slayer

zerżnąłby mnie jakby mój ojciec 

złapał za szyję i sprowadził w dół

zeszczał na twarz i włożył kutasa 

tak głęboko że łzy słone

poparzyłyby mi całą skórę 

wierzę 

ale choć obsesje moje wysoko

ja się nie zniżę tak by utopić 

jeszcze

ledwo pływam 

resztki powietrza trzymają mnie żywą 

dryfującą na powierzchni 

na plecach 

Ale kot mnie drapie

a przez te rany tytoniowa smołe

nawołuję i jak balonik przebity 

trzepoczę się 

ni w powietrzu

ni na wodzie 

gdzieś w przestrzeni pomiędzy 

gdzie nikt mnie nie znajdzie 

nikt tej rzeczywistości nie zagląda